Wat ga ik doen met meer tijd?

Vanaf januari 2019 mag ik één jaar werken in een 30-urenweek.  Samen met al mijn Femma-collega’s maak ik zo deel uit van een echt experiment!  Spannend!

Ik voel me een beetje een witte muis in een laboratorium

Want het is natuurlijk niet zo simpel allemaal… gewoon minder werken, zien wat er gebeurt.  Nee…  Er is al heel wat werk verzet achter de schermen:

  • We leerden bij in binnen- en buitenland.
  • Er worden centjes gezocht om te financieren, want onderzoeken kost geld.*
  • Er wordt een heus wetenschappelijk onderzoek opgezet ism de VUB en prof. Glorieux.  Want uiteraard willen we weten wat minder werken met onszelf, onze partner, ons gezin, ons huishouden, de taakverdeling thuis, ons werk, …  doet.
  • En er is een samenwerking met Kind en Samenleving om ook de effecten op onze kinderen te bekijken.
  • Om te verzekeren dat de kwaliteit van ons werk, dat de ondersteuning van onze vrijwilligers er niet op achteruitgaat zijn we onder begeleiding van Flanders Synergy een traject naar anders werken aangegaan met alle collega’s.

Ik zei het al vaak ‘wat geeft minder werken, toch veel werk’!

Want ik ben hier heel nauw bij betrokken geweest afgelopen jaren.
Als communicatiemedewerker en social mediamadam is het noodzakelijk om ‘mee’ te zijn en gepast te reageren op vragen, opmerkingen, kritiek enz.  En natuurlijk om Femma zichtbaar te maken met alle voorstellen die de combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid voor mannen en vrouwen vergemakkelijken.  Zo lanceerden we onlangs de spikplinternieuwe website www.gerichtopevenwicht.be
Als syndicaal werknemersvertegenwoordiger in combinatie met mijn communicatiefunctie mocht ik mee op studietrips naar Zweden, Duitsland en Nederland.  Ik werkte mee in de stuurgroep die het hele project binnen Femma in goeie banen leidt.
En alsof dat nog niet genoeg was, engageerde ik me samen met vier andere collega’s om het verandertraject binnen de organisatie te faciliteren.  Ondertussen werken we al enkele maanden in nieuwe teams die er zijn op gebouwd om onze doelstellingen zo goed mogelijk waar te maken.  En vernieuwing geeft nieuwe vragen, een nieuwe plek zoeken binnen een team, zaken die verder moeten worden uitgeklaard, nieuwe afspraken, …

Het is me de periode al geweest… Maar ik heb al zoveel bijgeleerd!

Ik zou dus nu kunnen zeggen: oef, op naar een rustiger 2019.  Maar mijn betrokkenheid zorgt ook voor een groot bewustzijn van wat minder werken kan betekenen.  Dus ik dacht al serieus na over wat ik met die extra uren in een week ga doen.

  • Hoe deel ik die 30u werken in? 4 dagen van 7u30?  5 korte dagen van 6u? Korte dagen bij thuiswerk en lange dagen als ik naar Brussel ga (en ik ook op trein werk)? Of probeer ik verschillende regelingen uit?
  • Wat wil ik ‘meer’ doen met die extra tijd?
  • Waar wil ik zeker niet meer tijd aan besteden?  Verrassing:  huishouden! No brainer

Ik heb wel al een paar ideeën, maar misschien heb ik de rust nodig van de kerstvakantie om echte keuzes te maken.  Ik zal ze zeker opschrijven in een soort van persoonlijk plan (dankzij de tips van Eva, onze directeur).  En misschien ga ik ze wel delen, want zo zijn er mensen die me nu en dan weer de juiste richting kunnen uitsturen als ik van mijn plannen afwijk.

Wat zou jij doen met je extra tijd mocht je van voltijds naar een 30-urenweek kunnen overstappen? Of suggesties voor mij? Ik lees het graag!

* Ook jij kan het actie-onderzoek steunen!  Met het geld dat gedoneerd wordt via www.gerichtopevenwicht.be/steun wordt het onderzoek door de VUB en Kind&Samenleving gefinancierd.  De onderzoeksresultaten worden gedeeld met beleidsmakers en het grote publiek.  Steunen kan al vanaf 10 euro.  Vanaf 40 euro krijg je een fiscaal attest.

 

Julien Sonneville

5 jaar al…

Reveil: Vergeten verhalen

Liesje Berteloot

Dag Julien,
We zwaaien je uit…
Zoals Leona deed toen je naar de ponykoers trok en later toen je ging kaarten en fieten…
Zoals langs de straat…  toen je voorbij zoefde met je elektrische fiets…
Zoals na een familiefeestje of als je kwam kijken naar de koeien en de boerderij…
Zoals de verpleegsters na één van je vele opnames in het dagziekenhuis…
Zoals je vrienden deden na elk bezoekje…
Zoals je kleinkinderen na ieder aperitiefje…
We zwaaien je uit…
Dag Julien, dag vader, dag pépé…
Zwaai jij nu maar naar ons:
in herinneringen
en andere kleine dingen…
Julien Sonneville (14/02/1935- 18/09/2013)

View original post

Mama zijn is niet hetzelfde als huishoudster zijn

Mama zijn is niet hetzelfde als huishoudster zijn.  Dat las ik onlangs op de blog van mijn collega Eva (aanradertje!)

En ik gaf het al lang geleden aan…  ik mis helaas een huishoudgen.  Ik maakte me toen  zorgen over de toekomst van onze kinderen. Want zo met 2 ouders die datzelfde gen ontbreken, daar komen brokken…  euh… rommel van.

Ik wil je echter geruststellen.  Blijkbaar lijkt onze aanpak wel te werken.  Ze hielpen al vroeg met kleine klusjes in het huishouden, zo hadden we dat sneller achter de rug en was het vaak nog plezant ook.  Nu doen we dat nog steeds zo op dagen dat ik thuis werk of niet (betaald) werk.  Zo leren ze gaandeweg nieuw zaken, op wat ze kunnen letten, …

washing-dishes-1112077_1280

Ik doe dat niet graag‘, is geen excuus…  mama doet het immers ook niet graag 😉

Ondertussen zijn de kinderen 12, 8 en 7 jaar en loopt het steeds vlotter.  Op dagen waarop ik niet thuis werk, maar naar Brussel trek, zijn de jongsten al om 16u thuis (hun papa is in de buurt, maar werkt op de boerderij).  Ze weten dat mama pas om 18u20 thuiskomt (of later, leve de trein!) en dat ze verwacht dat er opgeruimd is en de vloer is geveegd of gestofzuigd.  Vaatwas dient geleegd of gevuld.  De oudste komt wat later thuis en heeft al heel wat meer huis- en studiewerk.  Dat maakt hij eerst en als hij daarmee klaar is, stuurt hij meestal al een sms met de vraag of hij iets kan voorbereiden voor het eten.

Dat zorgt uiteraard voor een meer relaxte mama, die tijd heeft voor babbeltjes over koetjes en kalfjes, een knuffelsessie, een extra lekker avondmaal (want meer tijd/minder werk), …

Oké, het is vaak niet grondig hun werk (ik heb rappe kinderen en ze zijn ook gewoon nog jong) en er zit ook een defectje in hun geheugen, soms.  Lang leve de herhaling!  Maar het gaat best goed, dus.

Mijn oudste, onze zoon, die heeft het al helemaal door dat een huishouden een kwestie van samenwerken is.  Vorige week excuseerde hij zich…  Hij had immers de keukenhanddoeken gestreken, maar nog niet opgeplooid.  Hij was beginnen strijken ‘want dat zal hij toch ook eens moeten leren, hé mama. En dat moet jij dan in het weekend niet meer doen‘.  Ik heb hem met veel plezier gedemonstreerd hoe hij ze kan plooien 🙂

Jep, ik heb het best goed voor elkaar met die kids van mij!

 

Beter kan natuurlijk altijd:  Tips over een goed schema/bord voor taakverdeling voor kinderen van die leeftijden is van harte welkom!  Ik wil er nog wat meer afspraken in steken om gekibbel te vermijden en misschien zelfs beloningen te koppelen.  Dus ervaringen, tips en tricks…  van harte welkom!

Soms kriebelt het… en dat gebeurt meer en meer.

Soms kriebelt het echt.  Dan gebeurt er iets, ik lees iets, … en het maalt in mijn hoofd. Ik heb best wel wat meningen, gedachten, verhalen, enz. die ik zou kunnen delen op deze blog.

Maar dan ga ik eerst nog wat werken, soms is dat al eens een blog schrijven 🙂  maar dan is dat hier.  En dan roepen de kinderen of het huishouden of een schoonmoeder met rugpijn.  Of is het weer tijd voor een nieuwe vergadering of activiteit met de meest fantastische madammen of geëngageerde ouders van de streek.

Eens dat allemaal gedaan is, is hetgeen wat maalde in mijn hoofd in grut gemalen, helemaal kapot, in stof vergaan en weggewaaid…

Ik vind dat best jammer, want het is zo al weer bijna een jaar geleden dat hier iets zinnigs verscheen.  En misschien ligt daar wel niemand wakker van en dat is oké.  Maar zo kan ik zelf ook niet teruglezen waar ik ooit aan dacht  en dat vind ik spijtig.

Maar hé…  in 2019 krijg ik zomaar extra tijd cadeau.  Echt!  Eén jaar lang mag ik proeven van de 30 urenwerkweek binnen het experiment van Femma.

Misschien is moet ik dus wel ergens opschrijven dat ik een beetje van die tijd wil gebruiken om hier nu en dan een blog te publiceren. O wacht… dat deed ik net 😉

 

Over #metoo en de macht der gewoonte

evamaaktschoon

Ik heb het toch wat moeilijk met dat hele Bart De Pauw-gedoe en de manier waarop de VRT zich nu positioneert als moraalridder-met–kapblok’, zonder dat we de feiten kennen’, zei mijn oudste zoon vanmorgen, zo langs neus en lippen. Ik begon hem geduldig uit te leggen dat een werkgever echt niet over één nacht ijs gaat wanneer het gaat om het beëindigen van contracten, de inkomsten die ermee vervliegen en de juridische strijd die het gevolg hiervan zal zijn. Hier is meer dan een beetje stront aan de knikker. Laten we hopen dat aan die VRT-tafel met al die dikke pieten en mieten een pittig gesprek heeft plaatsgevonden en dat Het Waardenkader zijn slag heeft thuisgehaald.

En dan vertelde ik hem over mijn ervaring, bijna 15 jaar geleden. Ik wees de avances van een klusjesman op mijn werk resoluut af, de man pikte dat niet en begon me…

View original post 561 woorden meer