Wat ga ik doen met meer tijd?

Vanaf januari 2019 mag ik één jaar werken in een 30-urenweek.  Samen met al mijn Femma-collega’s maak ik zo deel uit van een echt experiment!  Spannend!

Ik voel me een beetje een witte muis in een laboratorium

Want het is natuurlijk niet zo simpel allemaal… gewoon minder werken, zien wat er gebeurt.  Nee…  Er is al heel wat werk verzet achter de schermen:

  • We leerden bij in binnen- en buitenland.
  • Er worden centjes gezocht om te financieren, want onderzoeken kost geld.*
  • Er wordt een heus wetenschappelijk onderzoek opgezet ism de VUB en prof. Glorieux.  Want uiteraard willen we weten wat minder werken met onszelf, onze partner, ons gezin, ons huishouden, de taakverdeling thuis, ons werk, …  doet.
  • En er is een samenwerking met Kind en Samenleving om ook de effecten op onze kinderen te bekijken.
  • Om te verzekeren dat de kwaliteit van ons werk, dat de ondersteuning van onze vrijwilligers er niet op achteruitgaat zijn we onder begeleiding van Flanders Synergy een traject naar anders werken aangegaan met alle collega’s.

Ik zei het al vaak ‘wat geeft minder werken, toch veel werk’!

Want ik ben hier heel nauw bij betrokken geweest afgelopen jaren.
Als communicatiemedewerker en social mediamadam is het noodzakelijk om ‘mee’ te zijn en gepast te reageren op vragen, opmerkingen, kritiek enz.  En natuurlijk om Femma zichtbaar te maken met alle voorstellen die de combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid voor mannen en vrouwen vergemakkelijken.  Zo lanceerden we onlangs de spikplinternieuwe website www.gerichtopevenwicht.be
Als syndicaal werknemersvertegenwoordiger in combinatie met mijn communicatiefunctie mocht ik mee op studietrips naar Zweden, Duitsland en Nederland.  Ik werkte mee in de stuurgroep die het hele project binnen Femma in goeie banen leidt.
En alsof dat nog niet genoeg was, engageerde ik me samen met vier andere collega’s om het verandertraject binnen de organisatie te faciliteren.  Ondertussen werken we al enkele maanden in nieuwe teams die er zijn op gebouwd om onze doelstellingen zo goed mogelijk waar te maken.  En vernieuwing geeft nieuwe vragen, een nieuwe plek zoeken binnen een team, zaken die verder moeten worden uitgeklaard, nieuwe afspraken, …

Het is me de periode al geweest… Maar ik heb al zoveel bijgeleerd!

Ik zou dus nu kunnen zeggen: oef, op naar een rustiger 2019.  Maar mijn betrokkenheid zorgt ook voor een groot bewustzijn van wat minder werken kan betekenen.  Dus ik dacht al serieus na over wat ik met die extra uren in een week ga doen.

  • Hoe deel ik die 30u werken in? 4 dagen van 7u30?  5 korte dagen van 6u? Korte dagen bij thuiswerk en lange dagen als ik naar Brussel ga (en ik ook op trein werk)? Of probeer ik verschillende regelingen uit?
  • Wat wil ik ‘meer’ doen met die extra tijd?
  • Waar wil ik zeker niet meer tijd aan besteden?  Verrassing:  huishouden! No brainer

Ik heb wel al een paar ideeën, maar misschien heb ik de rust nodig van de kerstvakantie om echte keuzes te maken.  Ik zal ze zeker opschrijven in een soort van persoonlijk plan (dankzij de tips van Eva, onze directeur).  En misschien ga ik ze wel delen, want zo zijn er mensen die me nu en dan weer de juiste richting kunnen uitsturen als ik van mijn plannen afwijk.

Wat zou jij doen met je extra tijd mocht je van voltijds naar een 30-urenweek kunnen overstappen? Of suggesties voor mij? Ik lees het graag!

* Ook jij kan het actie-onderzoek steunen!  Met het geld dat gedoneerd wordt via www.gerichtopevenwicht.be/steun wordt het onderzoek door de VUB en Kind&Samenleving gefinancierd.  De onderzoeksresultaten worden gedeeld met beleidsmakers en het grote publiek.  Steunen kan al vanaf 10 euro.  Vanaf 40 euro krijg je een fiscaal attest.

 

Mama zijn is niet hetzelfde als huishoudster zijn

Mama zijn is niet hetzelfde als huishoudster zijn.  Dat las ik onlangs op de blog van mijn collega Eva (aanradertje!)

En ik gaf het al lang geleden aan…  ik mis helaas een huishoudgen.  Ik maakte me toen  zorgen over de toekomst van onze kinderen. Want zo met 2 ouders die datzelfde gen ontbreken, daar komen brokken…  euh… rommel van.

Ik wil je echter geruststellen.  Blijkbaar lijkt onze aanpak wel te werken.  Ze hielpen al vroeg met kleine klusjes in het huishouden, zo hadden we dat sneller achter de rug en was het vaak nog plezant ook.  Nu doen we dat nog steeds zo op dagen dat ik thuis werk of niet (betaald) werk.  Zo leren ze gaandeweg nieuw zaken, op wat ze kunnen letten, …

washing-dishes-1112077_1280

Ik doe dat niet graag‘, is geen excuus…  mama doet het immers ook niet graag 😉

Ondertussen zijn de kinderen 12, 8 en 7 jaar en loopt het steeds vlotter.  Op dagen waarop ik niet thuis werk, maar naar Brussel trek, zijn de jongsten al om 16u thuis (hun papa is in de buurt, maar werkt op de boerderij).  Ze weten dat mama pas om 18u20 thuiskomt (of later, leve de trein!) en dat ze verwacht dat er opgeruimd is en de vloer is geveegd of gestofzuigd.  Vaatwas dient geleegd of gevuld.  De oudste komt wat later thuis en heeft al heel wat meer huis- en studiewerk.  Dat maakt hij eerst en als hij daarmee klaar is, stuurt hij meestal al een sms met de vraag of hij iets kan voorbereiden voor het eten.

Dat zorgt uiteraard voor een meer relaxte mama, die tijd heeft voor babbeltjes over koetjes en kalfjes, een knuffelsessie, een extra lekker avondmaal (want meer tijd/minder werk), …

Oké, het is vaak niet grondig hun werk (ik heb rappe kinderen en ze zijn ook gewoon nog jong) en er zit ook een defectje in hun geheugen, soms.  Lang leve de herhaling!  Maar het gaat best goed, dus.

Mijn oudste, onze zoon, die heeft het al helemaal door dat een huishouden een kwestie van samenwerken is.  Vorige week excuseerde hij zich…  Hij had immers de keukenhanddoeken gestreken, maar nog niet opgeplooid.  Hij was beginnen strijken ‘want dat zal hij toch ook eens moeten leren, hé mama. En dat moet jij dan in het weekend niet meer doen‘.  Ik heb hem met veel plezier gedemonstreerd hoe hij ze kan plooien 🙂

Jep, ik heb het best goed voor elkaar met die kids van mij!

 

Beter kan natuurlijk altijd:  Tips over een goed schema/bord voor taakverdeling voor kinderen van die leeftijden is van harte welkom!  Ik wil er nog wat meer afspraken in steken om gekibbel te vermijden en misschien zelfs beloningen te koppelen.  Dus ervaringen, tips en tricks…  van harte welkom!

Soms kriebelt het… en dat gebeurt meer en meer.

Soms kriebelt het echt.  Dan gebeurt er iets, ik lees iets, … en het maalt in mijn hoofd. Ik heb best wel wat meningen, gedachten, verhalen, enz. die ik zou kunnen delen op deze blog.

Maar dan ga ik eerst nog wat werken, soms is dat al eens een blog schrijven 🙂  maar dan is dat hier.  En dan roepen de kinderen of het huishouden of een schoonmoeder met rugpijn.  Of is het weer tijd voor een nieuwe vergadering of activiteit met de meest fantastische madammen of geëngageerde ouders van de streek.

Eens dat allemaal gedaan is, is hetgeen wat maalde in mijn hoofd in grut gemalen, helemaal kapot, in stof vergaan en weggewaaid…

Ik vind dat best jammer, want het is zo al weer bijna een jaar geleden dat hier iets zinnigs verscheen.  En misschien ligt daar wel niemand wakker van en dat is oké.  Maar zo kan ik zelf ook niet teruglezen waar ik ooit aan dacht  en dat vind ik spijtig.

Maar hé…  in 2019 krijg ik zomaar extra tijd cadeau.  Echt!  Eén jaar lang mag ik proeven van de 30 urenwerkweek binnen het experiment van Femma.

Misschien is moet ik dus wel ergens opschrijven dat ik een beetje van die tijd wil gebruiken om hier nu en dan een blog te publiceren. O wacht… dat deed ik net 😉

 

Over #metoo en de macht der gewoonte

evamaaktschoon

Ik heb het toch wat moeilijk met dat hele Bart De Pauw-gedoe en de manier waarop de VRT zich nu positioneert als moraalridder-met–kapblok’, zonder dat we de feiten kennen’, zei mijn oudste zoon vanmorgen, zo langs neus en lippen. Ik begon hem geduldig uit te leggen dat een werkgever echt niet over één nacht ijs gaat wanneer het gaat om het beëindigen van contracten, de inkomsten die ermee vervliegen en de juridische strijd die het gevolg hiervan zal zijn. Hier is meer dan een beetje stront aan de knikker. Laten we hopen dat aan die VRT-tafel met al die dikke pieten en mieten een pittig gesprek heeft plaatsgevonden en dat Het Waardenkader zijn slag heeft thuisgehaald.

En dan vertelde ik hem over mijn ervaring, bijna 15 jaar geleden. Ik wees de avances van een klusjesman op mijn werk resoluut af, de man pikte dat niet en begon me…

View original post 561 woorden meer

Laat kinderen echt weer kinderen zijn

Ik las vandaag een ‘leuk’ nieuwsbericht over kinderen
Kinderen moeten meer de ruimte krijgen zich echt tot mens te ontwikkelen. Dat zegt de Stichting Ideële Reclame (SIRE), die deze week met een campagne begint om kinderen weer te laten stoeien en ravotten.

Dat is hard nodig, want als ze zich niet op die manier kunnen ontwikkelen, gaan ze onderpresteren, zegt Sire.

Er is momenteel een tendens om ‘kindergedrag’ minder te waarderen, aldus Sire. “We remmen kinderen soms te veel af in hun gedrag, zo leren zij minder uit eigen ervaring en dat remt hen in hun ontwikkeling.” Kinderen zouden zich beter ontwikkelen door zelf te ontdekken, te experimenteren, risico’s te nemen en veel te bewegen.

Volgens Sire zeggen experts dat kinderen die worden afgeremd zich gaan afsluiten, minder zelfvertrouwen krijgen, gaan denken dat het niet uitmaakt wat ze doen, sneller hun concentratie verliezen en hun motivatie verliezen.

In de campagne zoals hierboven geschreven kan ik me wel vinden…  Helaas verving ik in de originele tekst van het nieuwsbericht alle ‘jongens’ door ‘kinderen’ of  ‘mens’.

Benieuwd wat hun campagne over meisjes zou zijn…

moddermeisjes.jpg

Nee… IG Metall vraagt geen 28-urige werkweek

Duitse metallo’s vragen 28-urige werkweek’ kopt De Standaard op 18 juli 2017. En hoewel ik het met de ondertitel* helemaal eens ben, doet de titel mijn wenkbrauwen fronsen.

*De arbeidstijd moet aangepast worden aan het leven, niet omgekeerd, vindt de machtige vakbond IG Metall. De werkgevers steigeren.

IG_Metall_Frauen

Even terug naar mei 2017…  Toen was ik samen met Femmacollega’s Jeroen, Ilse en Bieke op bezoek bij de vrouwenwerking van IG Metall in Frankfurt.  Dit bezoek kadert binnen een uitwisseling ondersteund door Erasmus+. Want uiteraard kijken we bij Femma graag over het muurtje van ons eigen kleine landje als het gaat om het evenwichtig combineren van betaalde en onbetaalde arbeid.

In Duitsland leerden we dat er behalve ouderschapsverlof geen andere vormen van ‘tijdskrediet’ met een loonsvervangende uitkering bestaan om de combinatie van een job en zorg te vergemakkelijken.  Een werknemer heeft wel het recht om deeltijds te gaan werken binnen zijn/haar job.  Maar het recht om naar een voltijdse betrekking terug te keren na een bepaalde periode, bestaat niet.  Dat zorgt er voor dat vooral vrouwen na de komst van kinderen deeltijds of in minijobs blijven werken.  Met alle gevolgen van dien voor hun inkomen, hun zelfredzaamheid en hun opbouw van sociale rechten.  De armoede bij gepensioneerde vrouwen is enorm in Duitsland.

Wat IG Metall nu vraagt is een ‘levensfase verlof omwille van gezondheidsredenen of voor zorg voor kinderen en/of zorgbehoevende familieleden’.  Dat ‘verlof’ is een reductie van de werktijd van 35u/week naar 28u/week gedurende max. 2 jaar.  Na die 2 jaar zou de werknemer gegarandeerd terug kunnen naar de voltijdse job.  IG Metall vraagt dat de werkgever het voltijdse loon blijft betalen tijdens dit ‘tijdskrediet’.

De werkgevers steigeren want de kost voor deze maatregel wordt volledig bij hen gelegd. Maar van bedrijven in een groeiende en bloeiende economie mogen we toch ook verwachten dat naast de aandeelhouders ook de werknemers beloond worden?  Dat kan bijvoorbeeld door winst om te zetten in arbeidsduurvermindering en op die manier te investeren in het maatschappelijk belang.

Wat me nog meer doet fronsen is de wetenschap dat IG Metall een paar jaren geleden pleitte voor een 30 urenweek met loonsbehoud.  Heel wat ambitieuzer dan de huidige eis.  Jammer… want hoewel deze vorm van tijdskrediet uiteraard een aanzienlijke verbetering zou zijn voor de werknemers van deze sector.  Het is geen structurele oplossing voor de combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid in een ruimer perspectief en op langere termijn.  Ik vermoed dat heel wat vrouwen in de sector toch wel wat teleurstelling voelen bij deze wending…

Dit gaat immers om een maatregel enkel voor de metaalsector en als je weet dat van de 2,3 miljoen leden van IG Metall meer dan 80% mannen zijn, zal dit niet de grote verbetering brengen voor de positie van vrouwen op de Duitse arbeidsmarkt.

Bovendien weet iedereen dat de tijdsdruk die hoort bij het zorgen voor kinderen niet beperkt is tot 2 jaar.  Wat met kinderen die wat meer begeleiding nodig hebben?  Wat als die kinderen zelf kinderen krijgen en je als grootouder een actieve rol wil opnemen?  En naast die zorg voor kinderen is er nog de zorg voor hulpbehoevende ouders, broers, zussen, partner, je omgeving, vrijwilligerswerk en liefst ook nog wat tijd voor jezelf.   De waarde van deze zorg zien we niet terug in onze huidige economische statistieken.  Maar over de maatschappelijke waarde er van zijn we het eens, toch?

Misschien wordt het nu echt wel eens tijd voor een ruimer maatschappelijk debat, met werknemers, werkgevers, vakbonden en regeringen.  Want als we de arbeidstijd willen aanpassen aan het leven volstaat het niet dat zoals in Duitsland één machtige (vooral mannelijke) vakbond het debat gaat kleuren.  Dan moeten we met z’n allen maatschappelijke keuzes maken, met aandacht voor iedereen en ook de kosten/baten van die keuzes delen.

Tijd voor een ruimer onderzoek naar het nieuwe voltijds van 30 uren per week dat Femma voorstelt?  Iemand een spaarpotje te investeren in een onderzoek voor de toekomst? Van harte welkom 🙂

Geen spaarpotje?  Met de aankoop van een Femmapas steun je ook deze goede zaak!

 

 

Niet alleen zij zijn dankbaar en trots…

Vandaag sloot mijn oudste kind, zoon Robin, het hoofdstuk lagere school af. Hij keek er al lang naar uit. Hoezeer hij zich ook geamuseerd heeft, daar in die klas en in die school…

Hij was er klaar mee.  Hij is er klaar voor.

Klaar voor een lange vakantie en de grote stap naar het secundair.

Zeker van zijn keuze van school en richting en met volle goesting.

Nee, bij hem zijn er weinig gemengde gevoelens. De goeie vrienden ziet hij volgend schooljaar op school of daarbuiten oa in de Chiro en ja, ze hebben Facebook ☺️

Door dat hij er zo makkelijk over ging, dacht ik dat dat bij mij ook wel zou meevallen.  Maar ik ben al de hele week aan het mijmeren. Tijdens het afscheidmoment met de ouders op school deden de leerkrachten ons terugblikken op de tijd van peuter tot nu.  Van elk kind hadden ze wel enkele foto’s uitgezocht.  Welk moederhartje blijft daar nu onbewogen bij…

Vandaag kreeg hij een leuke verjaardagskalender, met een aantal van die leuke foto’s. En de foto’s en presentaties wachten in onze mailbox. Die herinneringen zullen nog lang blijven hangen.

image

En bij het kaartje werd ik helemaal stil…  De tekst deed me de schooltijd van Robin helemaal herbeleven.   Dat ploeterende kleutertje dat met hulp van leerkrachten,  Reva en later logopedie doorzette.  Dat schoolkindje dat letterlijk en figuurlijk groeide en bloeide… Het lijkt voor hem geschreven.

image

Ik weet dat elk woord gemeend en waar is en daar ben ik het hele schoolteam ook enorm dankbaar voor. Gelukkig moet ik hen nog niet loslaten en mag ik nog een aantal jaren van hun inzet genieten door de meisjes.  En zo krijgen ze zeker nog verslag van het verdere parcours van Robin.

Dus bedankt, lieve meesters en juffen!

Geniet van jullie welverdiende vakantie!

image