Over #metoo en de macht der gewoonte

evamaaktschoon

Ik heb het toch wat moeilijk met dat hele Bart De Pauw-gedoe en de manier waarop de VRT zich nu positioneert als moraalridder-met–kapblok’, zonder dat we de feiten kennen’, zei mijn oudste zoon vanmorgen, zo langs neus en lippen. Ik begon hem geduldig uit te leggen dat een werkgever echt niet over één nacht ijs gaat wanneer het gaat om het beëindigen van contracten, de inkomsten die ermee vervliegen en de juridische strijd die het gevolg hiervan zal zijn. Hier is meer dan een beetje stront aan de knikker. Laten we hopen dat aan die VRT-tafel met al die dikke pieten en mieten een pittig gesprek heeft plaatsgevonden en dat Het Waardenkader zijn slag heeft thuisgehaald.

En dan vertelde ik hem over mijn ervaring, bijna 15 jaar geleden. Ik wees de avances van een klusjesman op mijn werk resoluut af, de man pikte dat niet en begon me…

View original post 561 woorden meer

Advertenties

Laat kinderen echt weer kinderen zijn

Ik las vandaag een ‘leuk’ nieuwsbericht over kinderen
Kinderen moeten meer de ruimte krijgen zich echt tot mens te ontwikkelen. Dat zegt de Stichting Ideële Reclame (SIRE), die deze week met een campagne begint om kinderen weer te laten stoeien en ravotten.

Dat is hard nodig, want als ze zich niet op die manier kunnen ontwikkelen, gaan ze onderpresteren, zegt Sire.

Er is momenteel een tendens om ‘kindergedrag’ minder te waarderen, aldus Sire. “We remmen kinderen soms te veel af in hun gedrag, zo leren zij minder uit eigen ervaring en dat remt hen in hun ontwikkeling.” Kinderen zouden zich beter ontwikkelen door zelf te ontdekken, te experimenteren, risico’s te nemen en veel te bewegen.

Volgens Sire zeggen experts dat kinderen die worden afgeremd zich gaan afsluiten, minder zelfvertrouwen krijgen, gaan denken dat het niet uitmaakt wat ze doen, sneller hun concentratie verliezen en hun motivatie verliezen.

In de campagne zoals hierboven geschreven kan ik me wel vinden…  Helaas verving ik in de originele tekst van het nieuwsbericht alle ‘jongens’ door ‘kinderen’ of  ‘mens’.

Benieuwd wat hun campagne over meisjes zou zijn…

moddermeisjes.jpg

Nee… IG Metall vraagt geen 28-urige werkweek

Duitse metallo’s vragen 28-urige werkweek’ kopt De Standaard op 18 juli 2017. En hoewel ik het met de ondertitel* helemaal eens ben, doet de titel mijn wenkbrauwen fronsen.

*De arbeidstijd moet aangepast worden aan het leven, niet omgekeerd, vindt de machtige vakbond IG Metall. De werkgevers steigeren.

IG_Metall_Frauen

Even terug naar mei 2017…  Toen was ik samen met Femmacollega’s Jeroen, Ilse en Bieke op bezoek bij de vrouwenwerking van IG Metall in Frankfurt.  Dit bezoek kadert binnen een uitwisseling ondersteund door Erasmus+. Want uiteraard kijken we bij Femma graag over het muurtje van ons eigen kleine landje als het gaat om het evenwichtig combineren van betaalde en onbetaalde arbeid.

In Duitsland leerden we dat er behalve ouderschapsverlof geen andere vormen van ‘tijdskrediet’ met een loonsvervangende uitkering bestaan om de combinatie van een job en zorg te vergemakkelijken.  Een werknemer heeft wel het recht om deeltijds te gaan werken binnen zijn/haar job.  Maar het recht om naar een voltijdse betrekking terug te keren na een bepaalde periode, bestaat niet.  Dat zorgt er voor dat vooral vrouwen na de komst van kinderen deeltijds of in minijobs blijven werken.  Met alle gevolgen van dien voor hun inkomen, hun zelfredzaamheid en hun opbouw van sociale rechten.  De armoede bij gepensioneerde vrouwen is enorm in Duitsland.

Wat IG Metall nu vraagt is een ‘levensfase verlof omwille van gezondheidsredenen of voor zorg voor kinderen en/of zorgbehoevende familieleden’.  Dat ‘verlof’ is een reductie van de werktijd van 35u/week naar 28u/week gedurende max. 2 jaar.  Na die 2 jaar zou de werknemer gegarandeerd terug kunnen naar de voltijdse job.  IG Metall vraagt dat de werkgever het voltijdse loon blijft betalen tijdens dit ‘tijdskrediet’.

De werkgevers steigeren want de kost voor deze maatregel wordt volledig bij hen gelegd. Maar van bedrijven in een groeiende en bloeiende economie mogen we toch ook verwachten dat naast de aandeelhouders ook de werknemers beloond worden?  Dat kan bijvoorbeeld door winst om te zetten in arbeidsduurvermindering en op die manier te investeren in het maatschappelijk belang.

Wat me nog meer doet fronsen is de wetenschap dat IG Metall een paar jaren geleden pleitte voor een 30 urenweek met loonsbehoud.  Heel wat ambitieuzer dan de huidige eis.  Jammer… want hoewel deze vorm van tijdskrediet uiteraard een aanzienlijke verbetering zou zijn voor de werknemers van deze sector.  Het is geen structurele oplossing voor de combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid in een ruimer perspectief en op langere termijn.  Ik vermoed dat heel wat vrouwen in de sector toch wel wat teleurstelling voelen bij deze wending…

Dit gaat immers om een maatregel enkel voor de metaalsector en als je weet dat van de 2,3 miljoen leden van IG Metall meer dan 80% mannen zijn, zal dit niet de grote verbetering brengen voor de positie van vrouwen op de Duitse arbeidsmarkt.

Bovendien weet iedereen dat de tijdsdruk die hoort bij het zorgen voor kinderen niet beperkt is tot 2 jaar.  Wat met kinderen die wat meer begeleiding nodig hebben?  Wat als die kinderen zelf kinderen krijgen en je als grootouder een actieve rol wil opnemen?  En naast die zorg voor kinderen is er nog de zorg voor hulpbehoevende ouders, broers, zussen, partner, je omgeving, vrijwilligerswerk en liefst ook nog wat tijd voor jezelf.   De waarde van deze zorg zien we niet terug in onze huidige economische statistieken.  Maar over de maatschappelijke waarde er van zijn we het eens, toch?

Misschien wordt het nu echt wel eens tijd voor een ruimer maatschappelijk debat, met werknemers, werkgevers, vakbonden en regeringen.  Want als we de arbeidstijd willen aanpassen aan het leven volstaat het niet dat zoals in Duitsland één machtige (vooral mannelijke) vakbond het debat gaat kleuren.  Dan moeten we met z’n allen maatschappelijke keuzes maken, met aandacht voor iedereen en ook de kosten/baten van die keuzes delen.

Tijd voor een ruimer onderzoek naar het nieuwe voltijds van 30 uren per week dat Femma voorstelt?  Iemand een spaarpotje te investeren in een onderzoek voor de toekomst? Van harte welkom 🙂

Geen spaarpotje?  Met de aankoop van een Femmapas steun je ook deze goede zaak!

 

 

Niet alleen zij zijn dankbaar en trots…

Vandaag sloot mijn oudste kind, zoon Robin, het hoofdstuk lagere school af. Hij keek er al lang naar uit. Hoezeer hij zich ook geamuseerd heeft, daar in die klas en in die school…

Hij was er klaar mee.  Hij is er klaar voor.

Klaar voor een lange vakantie en de grote stap naar het secundair.

Zeker van zijn keuze van school en richting en met volle goesting.

Nee, bij hem zijn er weinig gemengde gevoelens. De goeie vrienden ziet hij volgend schooljaar op school of daarbuiten oa in de Chiro en ja, ze hebben Facebook ☺️

Door dat hij er zo makkelijk over ging, dacht ik dat dat bij mij ook wel zou meevallen.  Maar ik ben al de hele week aan het mijmeren. Tijdens het afscheidmoment met de ouders op school deden de leerkrachten ons terugblikken op de tijd van peuter tot nu.  Van elk kind hadden ze wel enkele foto’s uitgezocht.  Welk moederhartje blijft daar nu onbewogen bij…

Vandaag kreeg hij een leuke verjaardagskalender, met een aantal van die leuke foto’s. En de foto’s en presentaties wachten in onze mailbox. Die herinneringen zullen nog lang blijven hangen.

image

En bij het kaartje werd ik helemaal stil…  De tekst deed me de schooltijd van Robin helemaal herbeleven.   Dat ploeterende kleutertje dat met hulp van leerkrachten,  Reva en later logopedie doorzette.  Dat schoolkindje dat letterlijk en figuurlijk groeide en bloeide… Het lijkt voor hem geschreven.

image

Ik weet dat elk woord gemeend en waar is en daar ben ik het hele schoolteam ook enorm dankbaar voor. Gelukkig moet ik hen nog niet loslaten en mag ik nog een aantal jaren van hun inzet genieten door de meisjes.  En zo krijgen ze zeker nog verslag van het verdere parcours van Robin.

Dus bedankt, lieve meesters en juffen!

Geniet van jullie welverdiende vakantie!

image

Workshop: hoe maak je van deze zomer een absolute topper?

Voor wie straks een vakantie wil die aan alle verwachtingen voldoet en zaterdagavond tijd heeft voor een workshop in Leuven! Dat het fantastisch wordt, ben ik 100% zeker van!

evamaaktschoon

Doe eerst de test.

Herken je jezelf in deze uitspraken?

  1. Ik snak naar de zomer en mijn hoofd zit barstensvol plannen.
  2. Af en toe aan moet ik mezelf eraan herinneren dat ik geen negen weken vakantie heb.
  3. Soms verlammen al die plannen me een beetje. Dan begint die zomer eindelijk en weet ik niet meer waar eerst aan te beginnen…
  4. Op het einde van de zomer denk ik soms: was het dat nu? Damn, ik heb nog zoveel niet gedaan gekregen.

Bij minstens drie ja’s heb je een vakantieplan nodig (of negen weken vakantie). Dat geeft houvast en rust. Het zorgt ervoor dat je voor jezelf helder krijgt wat je precies van je zomer verwacht en hoe je die plannen gaat waarmaken.

Lijkt je dat wat? Dan is de workshop ‘hoe maak je van deze zomer een absolute topper’ precies wat je nodig hebt. Snel beslissen en springen!

Praktisch:

  • aanstaande…

View original post 63 woorden meer

Wat met zelfstandige papa’s die het werk niet kunnen onderbreken?

active-1853657_1280Sinds 2016 hebben zelfstandige mama’s na de bevalling recht op 105 dienstencheques.  Een goeie zaak, want voor kleine zelfstandigen is een lange werkonderbreking vaak gewoon niet haalbaar en elke ondersteuning helpt.

Momenteel loopt de petitie op initiatief van de Gezinsbond en de Vrouwenraad om partners van bevallen mama’s recht te geven op 20 dagen geboorteverlof.   Voor werknemers is dat nu slechts 10 dagen.  Voor zelfstandige partners is er geen regeling.
Uiteraard staat mijn handtekening al lang onder deze eis. Want 10 dagen om ouder van een pasgeborene te leren zijn!? Ik moet er geen tekeningetje bij maken hé?

En bovendien is het niet enkel die baby die zorg nodig heeft en een band moet opbouwen met de ouders.  Ook de pasbevallen mama kan best wat hulp en steun gebruiken.  En nee…  een weegschaal geeft die niet

Ik besef maar al te goed dat niet elke zelfstandige het werk zomaar een tijdje kan onderbreken bij de geboorte van een baby.  Hoe graag ik dat ook zou willen…

Mijn partner en de papa van mijn kinderen is landbouwer:  hij kan zijn dieren geen laten honger lijden, als er een koe moet bevallen moet hij er staan, als de oogst rijp is moet die geoogst worden, …  Zijn werk gaat door 24/7.  Vervangen is niet evident.

Zijn werk ligt vooral rond het huis en voor huishouden heeft hij gewoon niet de tijd.  Toen de kinderen pasgeboren waren, was hij wel in de buurt en kreeg ik zeker veel steun.  Maar het huishouden liep in de soep en de weinige vrije momenten samen wil je dan ook niet besteden aan die klusjes.  Die momenten vul je liever in met qualitytime samen.

Misschien kan er ook wel eens gedacht worden aan een alternatief voor zelfstandige partners die het werk niet kunnen onderbreken met een geboorteverlof.  Bijvoorbeeld dienstencheques zoals voor de zelfstandige mama’s?  Ook zo geef je deze papa’s en meemama’s meer tijd om een band op te bouwen met de kinderen én ondersteun je tegelijk de mama.

Ondertussen zijn mijn kinderen 6, 7 en 11 jaar en hebben ik en zij superveel aan hun papa.  Hij combineert werken en tijd met de kinderen wonderwel op zijn eigen manier en verlicht me van veel zorgen (letterlijk en figuurlijk).  Maar het huishouden is helaas nog steeds voor mij…  en een beetje de kinderen 🙂